Przyłuszczyca jest chorobą dermatologiczną, której przyczyny nie zostały do tej pory poznane. Wbrew podobnej nazwie nie ma nic wspólnego z łuszczycą. Objawem choroby jest nieznośny świąd skóry, który może utrudniać codzienne funkcjonowanie.

Charakterystyka przyłuszczycy

Zmiany skórne, które się pojawiają przypominają łuszczenie się skóry. Choroba może przyjąć postać przewlekłą lub ostrą i częściej chorują na nią mężczyźni. Pojęcie „przyłuszczyca” zostało użyte w 1902 roku, natomiast jest to nazwa bardzo nieprecyzyjna. Schorzenie kojarzone było z łuszczycą, stąd też nazwa chorób jest bardzo podobna. Choroba przyjmuje postać kilku niepowiązanych ze sobą zaburzeń, które nie posiadają ani klinicznych, ani histopatologicznych cech łuszczycy. Obecnie bardzo rzadko używa się określenia „przyłuszczyca„, a choroby zaliczane do tego kręgu traktuje się jako osobne jednostki chorobowe. Obecnie choroby te to chłoniaki skóry, czyli pityriasis lichenoides et varioliformis acuta oraz pityriasis lichenoides chronica. Pewne jest, że przyłuszczyca jest jedną z bardziej niejasnych chorób dermatologicznych.

Przyczyny i rodzaje przyłuszczycy

Naukowcy do dziś nie ustalili jednoznacznej przyczyny choroby. Za czynnik wywołujący chorobę uznaje się różnego rodzaju infekcje. Lekarze wyróżniają kilka rodzajów tej choroby:

  1. ostra postać: zmiany skórne przyjmują formę wysypu, które ma różną postać. W tym rodzaju przyłuszczycy czynnikiem wywołującym chorobę może być np. paciorkowiec, czyli infekcja. Zmiany skórne przyjmują postać plam lub grudek, a zaawansowana faza choroby to nadżerki i pęcherzykowate zmiany pokryte strupami. Ostra postać to także uporczywy świąd, który powoduje dyskomfort. Choroba czasem mylona jest z ospą wietrzną, ponieważ dochodzi do powiększenia węzłów chłonnych i wysokiej temperatury. Objawy mogą ustąpić samoistnie. Często po zmianach skórnych pozostają blizny. Zmiany skórne występują głównie na tułowiu, czasem mogą pojawić się także na kończynach. Postać ostra może przemienić się w postać przewlekłą.
  2. przewlekła postać: występuje głównie u młodych mężczyzn. Zmiany skórne przyjmują postać grudek, które następnie zaczynają się złuszczać. Pęcherze i łuski zlokalizowane są głównie na tułowiu. W tym rodzaju choroby rzadko występuje uporczywy świąd, a przebieg choroby trwa nawet kilka lat.
  3. plackowata: ten rodzaj przyłuszczycy może przyjąć 2 formy: drobnoogniskowy i wieloogniskowy. Charakter drobnoogniskowy wyróżniają jednolite i drobne ogniska chorobowe. Z czasem ulegają one złuszczeniu. Wieloogniskowy charakter to duże plackowate ogniska. Występuje umiarkowany świąd skóry.

Leczenie przyłuszczycy

Terapię choroby powinien prowadzić doświadczony dermatolog. Bardzo istotne jest ciągłe obserwowanie zmian skórnych, gdyż po jakimś czasie mogą się przekształcić w chłoniaka. Niepokojące objawy to przede wszystkim cechy naciekania i nagłe wystąpienie świądu. W takim przypadku zleca się badania histopatologiczne. W leczeniu przyłuszczycy stosuje się preparaty immunosupresyjne, glikokortykosteroidy, antybiotyki (np. tetracyklinę), leki przeciwhistaminowe, emolienty. W leczeniu przyłuszczycy plackowatej zmiany skórne mogą ulec zmniejszeniu po zastosowaniu naświetlania słonecznego lub PUVA. Zmiany skórne zazwyczaj nawracają. Konieczna jest okresowa kontrola zmian skórnych z lekarzem dermatologiem. Przebieg choroby ma charakter przewlekły, a pacjentom najbardziej przeszkadza to, że choroba trwa tak długo. Większość przypadków nie zmienia się w ziarniaka grzybiastego, ale niektóre przypadki muszą być pod większą kontrolą ze względu na większe ryzyko. Przemiana może trwać nawet 25 lat, zatem chory musi być pod stałą opieką specjalisty. Samodzielnie również powinien obserwować swoje ciało i w przypadku zauważenia niepokojących zmian udać się do specjalisty.

Codzienna pielęgnacja skóry

Pacjenci posiadający duże zmiany skórne muszą dbać o skórę codziennie. Zaleca się regularnie stosować leczenie przepisane przez lekarza. Zapobieganie rozwojowi choroby doprowadzić może do zmniejszenia objawów i ograniczenia rozwoju choroby. Zaleca się konsultować z lekarzem każdą maść lub lek, który chcemy zastosować na zmiany skórne. Dobrym rozwiązaniem jest noszenie delikatnych bawełnianych ubrań, które nie będą powodowały podrażnienia skóry. Odpowiednia dieta również może wspomóc proces leczenia. Zaleca się wprowadzić dietę bogatą w witaminy i minerały, które będą wzmacniały układ odpornościowy i odżywiały skórę. Specjaliści podkreślają, aby unikać różnego rodzaju używek w postaci alkoholu, papierosów, silnej kawy, napojów energetycznych. Substancje te osłabiają cały organizm, a co za tym idzie także układ odpornościowy. Codzienne dbanie o własny organizm to przede wszystkim świadome odżywianie i używanie dobrej jakości kosmetyków.

Dr Katarzyna Osipowicz

Lekarz dermatolog Dr Katarzyna Osipowicz

Absolwentka Wydziału Lekarskiego Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, dodatkowo ukończyła studia na kierunku Medycyna Estetyczna dla lekarzy oraz studia z zarządzania podmiotem medycznym na SGH.

Zostaw komentarz