Osocze bogatopłytkowe na włosy – dlaczego nie każde jest takie samo?

Czym właściwie jest osocze bogatopłytkowe

To koncentrat płytek krwi uzyskany z krwi samego Pacjenta. Pobiera się zwykle od 10 do 60 mililitrów krwi żylnej, a następnie odwirowuje ją, oddzielając krwinki czerwone i zagęszczając płytki wraz z zawartymi w nich czynnikami wzrostu.

Preparat zasługuje na tę nazwę dopiero wtedy, gdy stężenie płytek przekracza wartość wyjściową we krwi Pacjenta. Przyjmuje się, że powinno wynosić ponad milion płytek w mikrolitrze, co odpowiada od dwu- do siedmiokrotności wartości bazowej.

Więcej nie znaczy lepiej

To ustalenie zaskakuje najczęściej. Za stężenie optymalne uznaje się około dwuipółkrotność wartości wyjściowej, natomiast preparaty o wyższej koncentracji mogą działać hamująco. Zagęszczenie płytek nie jest więc parametrem, który warto maksymalizować.

Dlatego reklamowe hasła o „wyjątkowo skoncentrowanym osoczu” nie są argumentem merytorycznym. Liczy się dobranie preparatu, a nie jego rekord.

Metoda otwarta i metoda zamknięta

W praktyce klinicznej stosuje się dwie techniki przygotowania. W metodzie otwartej krew jest obrabiana w środowisku niekontrolowanym, zwykle w dwóch etapach wirowania, co pozwala uzyskać stężenie od dwu- do pięciokrotnie wyższe niż w krwi pełnej. Procedura jest prostsza i tańsza, ale wiąże się z kontaktem materiału ze środowiskiem zewnętrznym.

Metoda zamknięta wykorzystuje gotowe zestawy i dedykowane wirówki, najczęściej z żelem separacyjnym oddzielającym frakcje. Eliminuje kontakt krwi ze środowiskiem, a uzyskane stężenie płytek jest zwykle od dwu- do trzykrotnie wyższe od wyjściowego.

Preparaty różnią się także obecnością leukocytów: wyróżnia się osocze ubogoleukocytarne i bogatoleukocytarne. To kolejny parametr, który zmienia charakter działania preparatu, a nie widnieje w nazwie zabiegu.

Dlaczego brakuje jednego standardu

Nie istnieje jeden, powszechnie przyjęty protokół przygotowania i podania osocza. W literaturze funkcjonuje kilka systemów klasyfikacji preparatów, uwzględniających obecność leukocytów i gęstość sieci fibrynowej, stężenie płytek, dawkę i czystość, a najbardziej kompleksowy z nich opisuje dodatkowo metodę przygotowania i skład komórkowy.

Mnogość systemów to nie akademicki spór, tylko konsekwencja praktyki: dwa gabinety mogą wykonywać „zabieg PRP” według zupełnie różnych procedur. Dlatego porównywanie samych cen bez pytania o sposób przygotowania preparatu niewiele mówi.

Osocze przy przeszczepie włosów

W kontekście przeszczepu osocze pełni rolę terapii wspomagającej na kilku etapach. Inkubacja przeszczepianych jednostek w osoczu przed wszczepieniem zwiększa gęstość włosów, przyspiesza ich wzrost i poprawia grubość łodygi w porównaniu z zastosowaniem samej soli fizjologicznej.

Podanie osocza w obszarze biorczym w trakcie zabiegu poprawia gęstość odrastających włosów, ogranicza utratę przeszczepionych mieszków, przyspiesza gojenie i sprzyja wcześniejszemu wejściu włosów w fazę wzrostu. Po zabiegu terapię wznawia się zwykle nie wcześniej niż po miesiącu – zobacz harmonogram pielęgnacji po przeszczepie.

O co zapytać przed zabiegiem

Zamiast pytać wyłącznie o cenę, warto zapytać o trzy rzeczy: jaką metodą przygotowywany jest preparat, jakie stężenie płytek uzyskuje się w gabinecie i ile zabiegów obejmuje seria przy danym rozpoznaniu. Odpowiedzi na te pytania mówią o jakości procedury więcej niż nazwa urządzenia.

Warto też pamiętać, że osocze jest terapią wspomagającą. Nie zastępuje rozpoznania ani leczenia przyczyny wypadania włosów. Bliskim krewnym tej metody jest fibryna bogatopłytkowa, różniąca się gęstością sieci fibrynowej – sprawdź leczenie łysienia fibryną bogatopłytkową. Efekt każdej z nich zależy od wskazania i indywidualnej reakcji skóry.