Prawdziwa cena prowadzenia własnej kliniki - rozmowa z Panią Doktor

Witaj w podcaście Estetyczne rozmowy Akademii Estetic. Miejsca inspirujących spotkań z profesjonalistami związanymi z medycyną estetyczną i nie tylko. Posłuchasz tu o najnowszych trendach w medycynie estetycznej, nowoczesnej kosmetologii, zarządzaniu biznesem beauty i lifestylu wspierającym sukces w tej branży. Cieszę się, że jesteś z nami. Magdalena Wójcik. Dzień dobry. Witam państwa bardzo serdecznie. Magdalena Wójcik, Estetyczne rozmowy. A w moim studio gościni doktor nauk medycznych Katarzyna Osipowicz. Dzień dobry państwu. Miło mi. Dermatolog. Tak. Lekarz medycyny estetycznej i właścicielka kliniki Osipowicz. Dokładnie. Wszystko się zgadza? Tak. I współwłaścicielka od ST Clinik. Wszystko się zgadza. To formalności za nami. Pani Katarzyno. Czy ja mogę się zracać? Myślę, że może pani śmiało mówić na ty. Dobrze. Tak. Och, dobrze. Oczywiście będzie nam przyjemniej i myślę bardziej naturalnie. Kasiu, zatem chciałabym przedstawić twoją osobę troszeczkę bliżej, bo tak jak gdzieś była inicjowana ta nasza wspólna rozmowa, pojawił się taki temat, no jak to tak naprawdę po tej drugiej stronie i jak połączyć właśnie prowadzenie bardzo takiej prężnie rozwijającej się i funkcjonującej kliniki klinik tak naprawdę. klinik z życiem osobistym. jak w to wszystko wpleść ambicje zawodowe, ale tak od tej strony właśnie kobiecej, bo mężczyznom trochę nie chcę mówić, że łatwiej, bo to za chwilę będziemy mieć y lawinę. Wcale tak nie jest. Różnie to bywa. Natomiast my wiemy kobiety, że jeżeli się jeszcze w domu pojawiają dzieci, to tych wyzwań jest całe mnóstwo. No to jak to wygląda od kuchni? Mm. Ja chwilę się zastanawiałam, tak naprawdę ten wątek, że dzisiaj się tu widzimy też troszkę mnie zmotywował, żeby to przeanalizować, zarówno początki i tą całą moją drogę. M i w pewnym momencie się złapałam na tym, że chyba nie wiem sama jak to łączę, ale udaje się. To prawda, że jest to trudne. To wymaga często takiej wewnętrznej walki i kompromisów. co wybrać, co ma być na górze priorytetu, a co może spaść nieco niżej. ja chyba całym sercem gdzieś jestem w tej swojej jednej jak i drugiej klinice i myślę, że warto o tym powiedzieć, że nigdy nie ma prostej recepty ani na biznes, ani na sukces. To jest ciągła walka ze sobą, co w danym momencie jest priorytetem, bo często trzeba pogodzić rolę właśnie mamy, partnerki, żony, a przede wszystkim też jednak jak ma się duże ambicje, nie chcę powiedzieć może biznes woman, ale no właściciela, lekarki, wizjonerki, bo myślę, że nie jest przypadkiem to, że my już mieliśmy kil kilka tych miejsc. Musieliśmy zrobić też krok do tyłu, bo jedną placówkę z bólem serca, ale w pewnym momencie też zamknęliśmy, a dzisiaj znowu myślimy o kolejnej w innym mieście, więc ciągle coś się dzieje. Tak naprawdę nie ma nudy. Też do tego tak naprawdę nie mamy menadżera. My jesteśmy taką takim miejscem, gdzie po różnych perypetiach i też analizach stwierdziliśmy, że mamy koordynatorów każdego z działów, począwszy od koordynatora serwisu sprzątającego po koordynatora call center, po koordynatora recepcji, gdzieś tam czołowego prowadzącego lekarza na placówkę, ale nie mamy menadżera. M i tą rolę trochę pełnię ja, zarówno w jednym, jak i w drugim miejscu. E i dzisiaj to działa i działa coraz lepiej. Te pomysły są wdrażane przez te zespoły. Zarówno marketing próbowaliśmy, oczywiście korzystamy też z agencji, ale nauczyliśmy się też robić to sami, więc tak, bo w pewnym momencie okazało się, że jak mamy każdy post wysłać, sprawdzić, zaakceptować, to łatwiej jest to zrobić samemu. No i efektywniej. Tak. A w tym wszystkim też muszę myśleć i pamiętać o sobie, bo gdy tylko zapominam, to myślę, że czuję frustrację, a nie mogę sobie na to pozwolić, bo pacjenci szybko to wyłapują, więc to jest trudne, ale jak się kocha znowu co się robi, to nagle się okazuje, że się da.

Powiedziałaś kilka takich ciekawych, powiem ci, momentów, które takie bardzo też u mnie zarezonowałym i zacznę od samego końca. To co najbardziej tak naprawdę przynosi ci tą satysfakcję tak jak w no właśnie w prowadzeniu. Czy to jest bardziej praca lekarza, czy to jest bardziej tworzenie tych placówek, czy bardziej obserwacja jak twoje miejsce się rozwija? Ja zaczynając swoją w ogóle pracę jeszcze w innej bardzo dużej klinice w Warszawie pracowałam 6 dni w tygodniu. Myślę, że siedem, bo niedziela była tak, niedziela była dniem, kiedy szkoliłam siebie albo szkoliłam innych. Później w momencie, kiedy pojawiła się własna placówka, to myślę, że też jestem w pracy 7 dni w tygodniu, bo nawet jak w niej nie jestem, to o niej myślę. Kiedy pojawiła się Marysia na świecie w 2021 roku w trudnym czasie właśnie wspominając o tym co jeszcze rozmawiałyśmy zanim weszłyśmy tutaj do studia to był czas covidu trochę ta praca została przeze mnie ograniczona, jeżeli chodzi o ilość godzin z pacjentami bo już nie przyjmowałam ich codziennie ale ctery dni w tygodniu a do pracy wróciłam po dwóch tygodniach od urodzenia mojej córki Marysia się urodziła 12 listopada 11 listopad to był dzień wolny od pracy, więc się pakowałam do szpitala, a 10 jeszcze przyjmowałam pacjentów, więc to wszystko gdzieś zlało mi się w całość, więc postanowiłam trochę zmniejszyć ilość godzin, w które przyjmuję pacjentów i faktycznie kiedy pojawiła się Marysia na świecie to były cztery dni. Helenka pojawiła się w grudniu 2024, ma cztery miesiące. Ojej. Do pracy wróciłam po czterech miesiącach, bo tak naprawdę no zaczęłam przyjmować niedawno i faktycznie kalendarz dla pacjentów na ten moment jest na dwa dni w tygodniu i tak staram się to trzymać, bo wiem, że w pozostałe dni i tak jestem w placówkach, a jak nie w jednej, to w drugiej, bo są rzeczy, których jak nie dopilnuję, to działają, ale nie tak jakbym sobie tego życzyła, które musisz dopilnowywać. Tak.

Czujesz, że to jest na tobie i to jest bardzo dla ciebie istotne. Ja już może ich nie pilnuję tak namacalnie, ale potrzebuję spotkać się z koordynatorami. Potrzebuję przedyskutować kwestie obsługi pacjenta. To jest dla mnie bardzo, bardzo szalenie ważne. Poświęcam, lubię też to, ale poświęcam też swój wolny czas na czytaniu książek chociażby o ścieżce czy client experience, bo stawiam na to dosyć mocno. No brawo, cudownie. Więc jest to coś takiego, co rezonuje we mnie i chociażby nie wiem, jak ostatnie trzy miesiące spędziłam w Hiszpanii w Barcelonie, to odwiedziłam chyba sześć klinik jako tak zwany tajemniczy pacjent, po to, żeby zobaczyć jak co można chociażby m doświadczyć jako ten pacjent i co można byłoby poprawić u nas. Co cię zaskoczyło? Miałeś masz takie plusy, minusy sobie, to tak jest zawsze i ja jak jestem czy jestem w Stanach czy jestem w innych krajach Europy, ja robię takie wewnętrzne badania rynku i muszę ci powiedzieć, że w Hiszpanii pozytywnie oczywiście zaskoczyło mnie pewnych kilka aspektów, ale też zdziwiło chociażby to, że w bardzo dobrych klinikach, gdzie korzystałam z konsultacji u chirurgów plastyków, ja za nie płaciłam.

Okej. Co? Czyli oni zakładają, że po prostu i tak i tak to potem odrobią jakby w cudzysłowiu już podczas po prostu, czyli traktują ten swój czas jakby probono, no nie? Dokładnie. Okej. To mnie zaskoczyło. Oczywiście były miejsca, które mnie też rozczarowały, bo na przykład mimo bardzo dobrych opinii ten poziom obsługi był, myślę, że dawno za nami, ponieważ w Polsce mamy bardzo, uważam, wysoki poziom zarówno usług, jak i obsługi. Tak. I specjalistów, no nie? I specjalistów. I uważam, że nie powinniśmy się tego wstydzić. Powinniśmy być z tego dumni. prawda? Jak z kolei wspomnę sobie jedną z takich właśnie swoich doświadczeń w Ameryce Południowej, to muszę powiedzieć, że doznałam tak zwanego szoku, ponieważ tam na konsultacji u dermatolog pani poprosiła mnie, żebym się rozebrała do bielizny i zmierzyła mnie, myślę, że od czubka głowy po paznokcie. Powiedziała mi wszystko, co jej się podoba i co nie podoba. bez twojego takiego zachęcenia do tego, tak, bez mojego jakby prośby nawet o to łącznie z tym, co pamiętam, y trochę mnie rozbawiło, że mam smutny pętek. Tak. O proszę. A i ona by go poprawiła? Ona by go poprawiła poprawiając jakość skóry na brzuchu.

I to jest tam kulturałowo akceptowalne. Myślę, że gdybym ja zrobiła coś takiego w Warszawie, to myślę, że mogłabym wszędzie dostać jedynkę, a pacjentki poczułyby się mocno zażenowane. Ja myślę, że takie sytuacje może nie aż takie, ale wiesz, mają miejsce jednak w klinikach, w Polsce też, bo to bardziej jest, wiesz, y to wynika czasami z takiego, takiej braki, braku wrażliwości i takiego zrozumienia, że że tak naprawdę ten pacjent i w ogóle decydując się na jakiekolwiek zmiany w swoim wyglądzie, on jest nawet jakbyśmy to mieli spłycać, że A moje pacjentki takie nie są, ale uważam, że każda z kobiet czy mężczyzn, która decyduje się o jakieś na jakieś zmiany, jakieś takie decyzje zapadają, ma lekki stres i dla niej to jest sytuacja wyjątkowa, nietypowa rozmawiać o swojej urodzie jako przedmiocie, no nie? Dokładnie. No a powiedz mi, bo zaciekawiła mnie ta twoja bardzo duża i wysoka świadomość związana właśnie z zarządzaniem i i powiedz mi, czy próbowaliście wcześniej mieć menadżera i po prostu nie sprawdził się ten model i dlatego stwierdziłaś, że rozłożysz to na tak zwane zarządzanie macierzowe, czyli właśnie do każdego działu przydzielisz lidera. Tak to jest. Ja próbowałam różnych rzeczy od momentu, od takich od takich doświadczeń, gdzie zatrudniłam jako menadżera swjego przyjaciela bardzo bliskiego, którego straciłam przez to, że został menadżerem. Przez to, że został menadżerem. No więc bywa różnie.

Potem mieliśmy nawet firmę headhunterską, gdzie ściągnęliśmy menadżera z bardzo dużej sieci. Co też się nie sprawdziło, to trochę ten sznyt korporacyjny u nas jakby nie zadziałał. To zarządzanie poprzez wysyłkę maili do koleżanki, która siedzi obok przy stole, nie zadziała. Nie zadziałało. Poza tym tak wcale też nie musi być. To były taka też bym powiedziała bardzo hierarchiczna widocznie kultura korporacyjna. Tak. Tak. Bo to wcale nie jest potrzebne, żeby nawet się odchodzić teraz już troszkę od takiego modelu. Tak, to już było jakiś czas temu, więc myślę, że dzisiaj może to też byłoby inaczej. Próbowaliśmy też jakby innych rzeczy, ale to rozłożenie właśnie na te mniejsze podgrupy sprawdziło nam się najlepiej. Ja też jestem trochę chyba, mogę to powiedzieć takim trochę overcrolling. Ja lubię to chyba gdzieś tam lubię wiedzieć co się dzieje. Oczywiście nie jestem na pewno doskonała we wszystkim i mamm świadomość swoich ułomności. Wiem, że nie każdy też aspekt na pewno u nas działa w 100%, ale czuję się lepiej, kiedy po prostu porozmawiam, znam tych ludzi, wiem co robią, wiem jakie mają pomysły, jak chcą to wdrożyć, kiedy sobie z nimi to przegadam i wtedy mam takie poczucie, że mogę spokojnie iść spać. Wiesz, że taka metoda zarządzania ludźmi to ona wpływa pozytywnie nie tylko na ciebie i daje ci to poczucie wiesz świadomości co się dzieje w klinice, tak, w każdej komórce, ale ona też działa bardzo pozytywnie na twój zespół, bo jeżeli oni wiedzą tak naprawdę, że ty słuchasz ich pomysłu właśnie, że oni mają możliwość przegadania tego, co się właśnie dzieje w każdym tym dziale, to nie ma nic lepszego na dzisiejsze czasy. A podejrzewam, że część twojego zespołu, jak nie większość, to jest pokolenie Z.

To dla nich ta możliwość współtworzenia, partycypacji w ogóle w takich decyzjach, dawanie feedbacku, dostawanie feedbacku, no to jest ta siła napędowa i to jest to, dlaczego oni chcą pracować w dzisiaj w ogóle w miejscu pracy. No nie, to prawda. I ja też widzę, że te napędzanie siebie wzajemnie działa pozytywnie nie tylko na mnie, tak, ale też i na nich. My dzisiaj śmiało możemy powiedzieć, że bardzo dużo ludzi, która u nas zaczęła, rozwinęła się. Część z tych osób, które były tak zwaną, można powiedzieć, recepcją, im się wydawało tylko, dzisiaj są menadżerami w innych klinikach w Warszawie. Ja jestem z tego dumna. Oczywiście, bo uważam, że to jest jakby rozwojowe dla nich. A też osoby, które na przykład przyszły na recepcję, awansowały też jakby w hierarchii u nas i dzisiaj na przykład są na studiach prawniczych, są na studiach wyższych, menadżerskich, a na przykład zaczynały gdzieś tam niżej. My mamy też takby chyba to jest talent do wyłapywania talentówśród innych. twój talent chyba nie i mój i też trochę mojego męża, który na przykład pchnął dwie dziewczyny, które skończyły kosmetologę i wprost im powiedział: "Przecież ty chciałaś być lekarzem i one dzisiaj są na studiach medycznych." Właśnie, super.

Tak więc ja uważam, że to jest naprawdę bardzo rozwojowe i miło się na to patrzy, że ci ludzie osiągają sukcesy i też się rozwijają, a część z nich będąc na przykład dzisiaj studentką prawa dalej jakby pracuje i tworzy to miejsce. Kasiu, powiedz mi skąd u ciebie ta tak naprawdę taka naturalna pasja związana z zarządzaniem i tworzeniem biznesu? Ja chyba, bo wiesz co bardzo rzadko idzie w parze z tym takim dobrym kunsztem właśnie medycznym, bo lekarze bardzo często niepotrzebnie zresztą i niesłusznie odcinają się od tego, jakby twierdzą, że to nie oni tego to nie jest ich obszar w ogóle. Oni nie mają głowy do tego. No ale jak prowadzić biznes, gdzie są normalne reguły po prostu właśnie interesując się. A ty masz to widać naturalnie w sobie? Czy to jest jakieś wiesz gdzieś miałaś w domu przykład tego typu? Mlę, że to są pewne też cechy charakteru. E bo ja gdzieś od podstawówki trochę chciałam i lubiłam rządzić. Byłam przewodniczącą klasy, udzielałam się w samorządach. Ale ja też jakby odrobiłam lekcje naszych niepowodzeń. Dzisiaj jakby tym uważam, że nie jest powód, który gdzieś tam trzeba skrywać, bo to też nas nauczyło oczywiście, że bycie, że klinika funkcjonuje bardzo właśnie dobrze, kiedy jest lekarz, który jest właścicielem, wizjonerem, ale też jakby ją współtworzy i od tego się nie odcina. My trochę otwierając trzecie miejsce w Warszawie zrobiliśmy świadomie, myślę, że mały eksperyment i odcięliśmy się trochę menadżersko. Mieliśmy tam menadżera, który jakby miał duże zadanie to poprowadzić i właśnie zabrakło tam takiego lidera, lekarza. Teraz odrabiając tą lekcję wiemy, że tworząc kolejne miejsce poza Warszawą na pewno zaprosimy też partnera do współtworzenia i to też na pewno będzie lekarz, bo chyba tylko takie miejsce mają szansę na sukces.

No wiesz, to jest trochę tak, że ja wczoraj na ten temat nawet powiem ci, rozmawiałam jednym z moich klientów, że tak naprawdę brak lekarza w strukturach takiego, który jest, który wie, że rano wstaje do siebie, no nie? To jest opatrzone ogromnym ryzykiem dzisiaj, aby porywać się na biznes estetyczny bez właśnie tego silnego wsparcia, jakim właśnie jest albo współwłaściciel, albo właściciel właśnie z tą z tym prawem do wykonywania zawodu lekarskiego, bo ludzie będą szli za tym autorytetem medycznym, będą przychodzić do niego i jeżeli tego nie mamy, to my cały czas jesteśmy trochę na takiej tykającej bombie, y, że na przykład y od środy, nie wiem, nagle brakuje nam lekarza, który wykonywał nam 60% obrotu. No nie i tylko tak naprawdę oczywiście jeżeli mówimy o takiej konstrukcji biznesu, no bo jak ktoś prowadzi na innej jakby usługach, no to nie będzie odczuwał aż takiej różnicy, ale jeżeli jeżeli jest to faktycznie oparte o zabiegi medyczne, o usługi medyczne, no to no to praca, znaczy to w ogóle prowadzenie kliniki estetycznej bez lekarza w środku takiego, który jest czuje się częścią, prawdziwą częścią tego biznesu, no to jest nie do zrobienia dzisiaj już. Tak, ale też jakby ja jako lekarz przede wszystkim w swoim zespole jestem też partnerem dla moich lekarzy. Oni myślę, że dzięki temu, że jesteśmy razem, czują się bezpieczniej. W momencie kiedy mają jakiś problem, nie są sami z tym problemem. A to rzecz ludzka, że problemy z pacjentami się zdarzają.

Nigdy nie ma 100% zadowolonych. Więc w tym momencie zawsze możemy zrobić wspólną kontrolę. wspólną konsultację. Możemy się wesprzeć. My w klinice też prowadzimy mocno jakieś badania naukowe, publikujemy, rozwijamy się. Dziewczyny też tworzą, piszą artykuły pod swoje doktoraty, więc to się dzieje, ale dzięki temu, że jesteśmy zespołem i ze sobą pracujemy, rozmawiamy, myślę, że ktoś, kto nie jest lekarzem, a jest tylko właścicielem, no nie przywiązuje do tego takiej wagi, bo jakby nie widzi zalet tego. Tak. Tak. Dla mnie to jest jakby normalne. Też nie rozumie chyba takiego też czasami stresu i strachu, który się może pojawić w trakcie właśnie tych różnych okoliczności, które mówisz, które mogą się wydarzyć podczas pracy z pacjentem. No nie, dokładnie. On tego nie zrozumie po prostu, bo nie jest właśnie po tej drugiej stronie też też dwa dni temu gdzieś też miałam taką rozmowę o tej odpowiedzialności, której właśnie się nie widzi. Tak a propos podcastu, jak rozmawiałyśmy, że że dzisiaj tak gdzieś jest mile rozpoznawany, ale to były dwa lata intensywnej pracy i ta sama sytuacja. Wydaje mi się, że jak patrzymy na środowisko medyczne przez pryzmat Instagrama i rolek i jakiś ewentualnie ładnych zmontowanych materiałów, no to praca marzeń.

No tak, praca marzeń i ona pewnie jest pracą marzeń, tylko tak naprawdę no w tej pracy marzeń pojawiają się też sytuacje, w której naprawdę człowiek się jest w stanie mocno zestresować. No nie, oczywiście. Myślę, że jakby stres nawet on powinien trochę być, bo nie możemy podchodzić do tego z taką łatwością i z taką zbyt dużą pewnością. My powinniśmy zawsze być ostrożni i uważni. Tak jakby nie powinniśmy zapominać o tym, że jednak no na fotelu mamy pacjenta, za którego bierzemy odpowiedzialność. Musimy też nauczyć się często odmawiać w dzisiejszych czasach, też wyłapywać pewne rzeczy, bo często pacjent nie potrzebuje tak naprawdę zabiegu medycyny estetycznej. On potrzebuje rozmowy, on potrzebuje wsparcia. No nie chcę powiedzieć psychoterapeuty, ale tak też się zdarza. I on nie będzie szczęśliwszy, jeżeli my mu zrobimy, nie wiem, większe usta, wręcz odwrotnie. Tak, my musimy, no słuchać czego on potrzebuje, odpowiadać na jego potrzeby, a też na końcu jakby nie wstydzić się za swoją pracę. Ja uważam, że to jest bardzo ważne, żeby w tym wszystkim dalej być lekarzem. No nie jestem kosmetyczką po jednodniowym kursie. Żeby być w tym miejscu, no musiałam skończyć studia długie, zrobić szereg szkoleń, zrobić studia podyplomowe, tak naprawdę poświęcić się jako młody człowiek, gdzie inni często mówiąc balowali.

Dokładnie. To ja jakby musiałam ciężko pracować i ciężko się uczyć. Więc dla mnie ten pacjent jakby no nie jest tylko zachcianką. Jakby nie patrzę na pacjenta estetycznego, że on przychodzi i pokazuje mi zdjęcie, ja mu to po prostu ślepo odtworzę. A tak zdarza się Kasiu, że ludzie przychodzą, bo ja pamiętam, że ja ze zdjęciem to ja przychodziłam do fryzjera. A tak to też tak to było tak, że wiesz, to teraz to Instagram by się otworzyło, ale wtedy jak człowiek eksperymentował. Oj, a ja tyle eksperymentowałam kiedyś z włosami, że pamiętam przynosiłam gazetę i pokazywałam tak, no nie? I nagle z blondynki miała być brunetka z kręconymi włosami. No nie, bo ja stwierdziłam nie, bo ja mam ciemne oczy, no to mi będzie pasować. I mówisz, że również pokazują panie co by chciały. Tak. W estetyce. Tak, to oczywiście, że się zdarza. No dalej jakby nie jedna chce być Anią Lewandowską czy jakąś inną zagraniczną gwiazdą. No i trzeba to teraz wytłumaczyć, porozmawiać o co my faktycznie jesteśmy w stanie zaproponować. Ania jest tawana jako taki przykład urody takiej taki kanon urody jako właśnie przykład dobrej metamorfozy. Okej. Okej. No że da się prawda. A kto jeszcze, powiedz mi, jest tak przez Polki u ciebie w gabinecie pozycjonowany na przykład właśnie tej dobrej takiego taki dobry wzór? Polki albo może jakieś inne gwiazdy? Aż ciekawa jestem. Oj, to różnie bywa. To myślę, że to tak naprawdę zmienia się sezonowo w zależności co jakby jest modne, co jest oglądane, kto wypadł dobrze na czerwonym dywanie. A do tego zawsze umówmy się i makijaż pomógł, prawda?